Plac Asnyka - co dalej?

Mieszkam zaledwie dwieście metrów od placu Asnyka; przejeżdżam czy przechodzę obok czasem kilka razy dziennie i myślami wracam do artykułu, który przeczytałem na początku roku na portalu Poznań- nasze miasto. Zgodnie z deklaracjami przedstawicielki Rady Osiedla, Pani A. Meisnerowskiej, plac miał odzyskać swój secesyjny charakter. Na zmiany miało być przeznaczone 400 tys. zł z budżetu Rady Osiedla oraz grantu od Rady Miasta. Szczegóły znajdziesz w artykule tutaj.

Do dzisiaj nie zauważyłem żadnych zmian z wyjątkiem baneru zachęcającego do głosowania na Plac Asnyka - secesyjny salon ogrodowy Jeżyc powieszonego bodajże we wrześniu. Z ciekawości zajrzałem na stronę Urzędu Miasta poświęconą Poznańskiemu Budżetowi Obywatelskiemu na 2014 rok. Przejrzałem dokumentację dotyczącą projektu i osłupiałem. Projekt wyceniony został na 1 550 000,00 zł !!!
A co w zamian? Ogólniki, lanie wody, w sumie nic konkretnego. Zresztą zacytuję fragmenty "projektu":

"Opis projektu: 
Rewitalizacja unikatowego, zaniedbanego obecnie placu w zwartej secesyjnej zabudowie starych Jeżyc z przeznaczeniem na miejsce wypoczynku dla mieszkańców. Stworzenie miejsca zabaw dla dzieci, odpoczynku i rekreacji dla osób starszych i niepełnosprawnych. Projekt zakłada całkowitą zmianę wizerunku tego miejsca. ...
Uzasadnienie: 
Poza funkcją wypoczynkową i rekreacyjną  będzie również odgrywał ważną funkcje edukacyjną z uwagi na położenie na trasie Traktu Cesarsko-Królewskiego. Ponadto Plac Asnyka wpisał się w sposób szczególny w historię Bambrów Poznańskich. Przez to będzie atrakcja turystyczną i godną wizytówką dzielnicy i miasta. ... Będzie to jedyna (moje podkreślenie) i bezcenna enklawa zieleni znacząco poprawiająca jakość życia mieszkańców"

Do "projektu" dołączono dwa poniższe zdjęcia :-) Miały one zapewne uwiarygodnić intencje wnioskodawców (zdjęcia pochodzą z dokumentacji znajdującej się na stronie UM ).

W dalszej części "projektu" przedstawiono szacunkowe koszty a więc
"urządzenie integracyjnego placu zabaw dla dzieci, montaż integracyjnych urządzeń rekreacyjnych dla dzieci i dorosłych o różnym stopniu trudności, montaż małej architektury i ogrodzenia  1 390 000 zł, zagospodarowanie zielenią 150 000 zł, monitoring 10 000 zł"
Pojęcie "integracyjne" stało się ostatnio modne i nośne marketingowo ale o co tak naprawdę chodziło wnioskodawcom to nie wiadomo. W moim pojęciu "projekt" ten jest po prostu zwykłym bublem. Jestem przeciwnikiem wydawania publicznych, a więc naszych wspólnych, pieniędzy na nieprzemyślane pomysły różnego rodzaju stowarzyszeń.
Plac Asnyka jest miejscem wspólnym dla nas wszystkich, szczególnie mieszkańców Jeżyc. Tak więc mieszkańcy powinni zdecydować o tym jak plac powinien wyglądać, jakie funkcje powinien spełniać i co powinno się na nim znaleźć. Dodam, że plac jest obiektem o niewielkiej powierzchni, mniej więcej 1500m2 czyli umieszczenie czegokolwiek musi być sto razy przemyślane.
Dlatego nie głosowałem za tym projektem co wyraziłem publicznie na Facebook'u.

Plac Anyka; źródło: zdjęcie satelitarne  Google 2013

Sam doświadczyłem konsekwencji braku przygotowania do realizacji pomysłu zimą tego roku, podczas ferii. Namówiłem Pana Stanisława Gorzelańczyka z Rady Osiedla do wykorzystania pustego boiska asfaltowego na placu Asnyka na lodowisko. Panu Stanisławowi udało się załatwić bezinteresowną pomoc ze strony Straży Pożarnej. Strażacy kilka razy przyjeżdżali wylewać wodę na boisko, przy odgarnianiu śniegu i czyszczeniu tafli lodu pomagało także kilku mieszkańców z okolicznych domów, w tym dzieci bardzo zainteresowane naszym pomysłem.

Strażacy podłączają wąż do hydrantu przy ulicy Asnyka

Jeżyczanka z poświeceniem odgarniająca śnieg z boiska :-)

I dzieci także :-)

Niestety jednego nie przewidzieliśmy, mianowicie płyta boiska była wykonana z dużym  spadkiem w kierunku ulicy Asnyka i krawężniki przy boisku były niższe od najwyższego punktu boiska, tak więc część wody wylała się na ulicę i mój pomysł "popłynął".
No cóż, uczymy się na błędach, postanowiliśmy powtórzyć akcję następnej zimy ale lepiej przygotowani. Pan Gorzelańczyk obiecał załatwić podwyższenie krawężników lub wyrównanie płyty boiska. Trzymam za słowo, do zimy blisko :-)

Zapraszam do dyskusji o przyszłości placu Asnyka. Może macie jakieś ciekawa pomysły na jego wykorzystanie takie np. jak organizatorzy tegorocznego Dnia Rojbra.

Cmentarz Jeżycki - 1 listopada wieczór

Kazimiera Iłłakowiczówna
Umarli...Znajomi...Kochani...

Idą ku mnie tylko kalinami
Po cierniach, po sinych jagodach,
umarli, znajomi, kochani.
Idą ku mnie tylko po szelestach,
między wichry zadyszane wplątani:
"Ty tu?! Ach, cóż za pogoda..."
Od szronów - brwi ich siwe,
młode rzęsy dziwnie ociężały...
I głaszczę ich, choć wiem, że - nieżywi...
znajomi,...ci, których kochałam:
Jaś, co spalił się wraz z samolotem,
i Kazio, co zginął potem,
Pawełek, oceanem przykryty,
Tadzio zastrzelony przez bandytów...
Młodzi, zamyśleni, zmarnowani,
idą ku mnie kalinami
znajomi...umarli...kochani.

Zegar z duszą ale martwą

Już dawno przymierzałem się do napisania paru słów o jeżyckich zegarach; mam na myśli stare zegary odmierzające czas już od ponad stu lat. Piszę odmierzające chociaż zegar, któremu chcę poświęcić więcej uwagi jest "martwy", nie spełnia swojej roli od wielu lat, dokładnie ilu trudno mi ocenić.
Powodem, dla którego zainteresowałem się tym konkretnym zegarem była moja ubiegłoroczna wizyta na wieży kościoła przy ulicy Szamarzewskiego.

Obszerną relację fotograficzną z tej "eskapady" można znaleźć tutaj i tutaj. W trakcie wdrapywania się na wieżę uwagę moją przykuł mechanizm zegara. Kiedyś zapewne regularnie konserwowany umożliwiał punktualne odmierzanie czasu, w końcu taka rola zegara. Teraz jednak wszystkie elementy pokryły kurz, pajęczyny, rdza i ptasie odchody. Postanowiłem sobie wtedy, że zrobię wszystko aby zegar znowu mógł powrócić do dawnej świetności. Trochę czasu upłynęło zanim sprawę przedstawiłem ówczesnemu proboszczowi parafii, księdzu Andrzejowi Piersiakowi. Wiosną tego roku zaproponowałem, że postaram się dokonać konserwacji i naprawy zegara we własnym zakresie nie oczekując w zamian żadnych profitów. Proboszcz chętnie się zgodził i udostępnił po raz kolejny wieżę aby wykonać dokumentację fotograficzną mechanizmów zegara.
Poniżej efekt sesji zdjęciowej. Zacząłem od najwyższego poziomu czyli miejsca gdzie usytuowane są tarcze zegarowe (cztery, czyli z każdej strony wieży).

Tarcza zegara od tyłu czyli od wewnątrz wieży,
przed belką widoczna przekładnia zębata kątowa

Mechanizm zębaty uruchamiający wskazówki zegara
Nad mechanizmem widoczny otwór w tarczy zegara
służący do poprawiania położenia wskazówek

Przez otwartą klapkę w tarczy zegara widoczny kawałek wskazówki

System metalowych cięgien przekazujący napęd
z mechanizmu głównego do wskazówek

Widok na Jeżyce przez otwór w tarczy od północnej strony  wieży

Jw. ale od strony południowej

A to widok od strony wschodniej

Jw.

I od strony południowej

 

Kolejna przekładnia zębata, tym razem z bliska

I z góry :-)

A to już jeden poziom niżej; widoczne pręty i cięgno
biegnące od głównego mechanizmu
w górę do tarcz zegarowych

Dwa "piętra" niżej, w osobnym pomieszczeniu, dotarłem do serca zegara czyli głównego mechanizmu, w całkiem niezłym stanie jak na "wiekowego " staruszka. Zdjęć nie podpisałem bo nie jestem ekspertem od budowy zegarów wieżowych. Jeżeli ktoś z Was ma zamiar zgłębić tajniki budowy tego typu mechanizmów polecam stronę www.czasnawysokosci.pl

 

Nie byłbym sobą gdybym nie spróbował uruchomić mechanizmu zegara, jak się okazało nie było to takie trudne :-) A efekt wspaniały, do obejrzenia i posłuchania.

Zapomniałbym dodać, że producentem zegara jest firma Georga Richtera z Berlina, o której możecie poczytać tutaj.

Ale na tym poziomie wieży budowa zegara się nie kończy. Aby zegar mógł "chodzić" konieczny jest naciąg  lin na bębnach przy pomocy obciążników, w tym przypadku wykonanych ze stalowych bloczków.

Poniżej mechanizmu głównego widoczne otwory w podłodze
dla stalowych lin naciągających bębny

Widoczne liny schodzące kilkanaście metrów w dół
do poziomu, na którym w kościele znajdują się organy

Tzw. waga z obciążnikami

Jw.

A oto zegar na wieży widoczny z zewnątrz z bliska (obecnie) i na starej pocztówce z daleka; widać pewną zasadniczą różnicę; kto zgadnie jaką ?

Wracając do kwestii uruchomienia zegara nie udało mi się doprowadzić sprawy do końca. Po wykonaniu zdjęć i przejrzeniu dziesiątek stron inetrnetowych o zegarach wieżowych w kilku językach ponownie zwróciłem się do księdza Piersiaka ze wspomnianą propozycją. Ksiądz poprosił o dwa tygodnie na podjęcie decyzji o ewentualnym terminie rozpoczęcia prac. W międzyczasie, co bardzo ubolewam, został przeniesiony do parafii do Lublina a nowy proboszcz, ksiądz Mariusz Stolarczyk, nie był specjalnie zainteresowany remontem zegara. I nie jest chyba do tej pory skoro się nie odezwał. No cóż, pozostaje poczekać na lepsze czasy, moja propozycja jest nadal aktualna.

Przy okazji wspomnę o innym zegarze wieżowym, który widzę codziennie z okna mojego mieszkania i który, niestety, często"chodzi" jak chce albo wcale, aktualnie wskazuje czas letni z kilkunastominutowym przyspieszeniem :-)
Mam na myśli zegar na wieży przy szkole podstawowej przy ulicy Słowackiego, który można zobaczyć czasem na moich tradycyjnych "widokach z okna"

Zegar ten niestety pozbawiony jest swojej "właściwej" duszy i być może to jest powodem, że działa byle jak. Oryginalny mechanizm naciągu został zastąpiony silnikiem elektrycznym czyli jest bezosbługowy ale niestety felerny.

Tym razem zamiast tradycyjnego widoku z okna wiersz "jeżyckiej" poetki Kazimiery Iłłakowiczówny zatytułowany "Nieznane"

Jeszcze nie wszystko we mnie jest dla mnie znajome
żyję w przedsionku jak na słonecznym podwórzu:
o gołębie moje, o klomby żółtych begonii,
o róże... róże...

Jest dom i korytarze ciemne i kryjome,
i zegar, który drży jak serce i jak serce dzwoni,
i galerie patrzące umarłych oczyma,
i - Bóg, który jest wszędzie, jest tam, gdzie mnie nie ma.